Add to Technorati Favorites

Official PayPal Seal

« U2 3D Premieres in Manila | Main | 7 Tips on Havaianas' Flipping for the Beach Contest »

Sunday, April 06, 2008

Anawangin's Mystical Beach

flipping for the beachMy Unofficial Entry to Havaianas "Flipping For the Beach" Contest :)


Anawangin Beach-17
Can you keep a beach secret? I finally discovered the mystical beach called Anawangin in Zambales. Its name, Anawangin, literally means full of carabaos (nuang is carabao in Ilokano). This beach is very popular in the mountaineering community. It is a very special beach and most people who have been there wants to keep it as a secret. With the imminent opening of the Subic – Clark – Tarlac expressway, the 5-hour long road trip to Barangay Pundaquit, San Antonio, Zambales (which protected Anawangin from Manila beach goers) will now be cut down to less than 3 hours.

Anawangin Beach-7
Imagine this place...Pine trees grow and thrive along the beach to provide shade and protection from the sunny heat. The explosion of Mt. Pinatubo covered the boulders and the entire beach cove with fine ash fall sands. At noon, the grey sand turns pristine white giving an illusion of Boracay-like beach sand. A portion of the beach is protected and maintained by Aeta descendants. There are no resorts available so you have to camp for the night if you want to stay overnight. Your food/ water: clothes ratio should be 2:1.

Anawangin Beach-12
The beach sands and waters are undoubtedly clean, which makes it deserving to be called a paradise.

Anawangin Beach-5

Just swim close to the shore at waist deep high. Bless the soul of the person who drowned in Anawangin last Good Friday an hour after the commemoration of Christ death. The most probable cause is the strong under current in Anawangin.

Pundaquit-5
There are two ways to go to Anawangin: You have to hike for 5 hours climbing Mt. Anawangin with a height of 464 meters above sea level. The other way is to take a boat from Pundaquit beach.

Mt.Anawangin
We took the road less taken and decided to do a very early morning trek (4am). Our Anawangin expedition team were Ivan of Ivan About Town travel blog, Gideon Lasco of Pinoy Mountaineer blog, and Sienna of the UP Medical Outdoor Society.

Mt.Anawangin-8
The hike up was very steep with mostly wild grass covering the mountains and occasional trees.

Mt.Anawangin-14
Ivan would agree that it was fortunate that we were with two UP Med students to give him the acupuncture relief.

Mt.Anawangin-23
From the summit of Mt. Anawangin, you can already see the white beach cove ahead.

Mt.Anawangin-25
All of us agreed that the most difficult part of the climb was the descent. I fell down a number of times on my back and had cut and bruises. I regretted not wearing the proper hiking attire for the climb. We encountered a wild carabao (abundant in the area) looking and waiting to attack us. Our guide was quick enough to throw stones at him to keep him far away from our trail. We even got lost on our descent because we were entertained by the witty riddles of our guide.

Mt.Anawangin-26
After getting back on track via a “short cut” (a metaphor for make-your-own trail), we saw a small pyramid-like mountain, which gives me the creeps. Pyramids are usually associated with sacred tombs, that's why!

Mt.Anawangin-29
We had to cross a photogenic marshland lined with pine trees before arriving at Anawangin’s beach paradise.

Pundaquit-2
An easier way is to stay overnight at any of the resort of Pundaquit Beach and rent a boat the next day to go to Anawangin. You can choose from a budget friendly resort like Nora’s Beach Resort or the high end, Punta de Uian in Pundaquit Beach. The boatmen are very friendly and you can arrange a round trip boat ride for less than P1,000. The boats are small with a maximum capacity of 5 people. Just a tip, bring waterproof bags or don’t forget to cover your things in plastic bag.

Capones Island-9
While in Pundaquit, don’t forget to drop by and climb up the authentic Spanish lighthouse in Capones Island. Also, if you are lucky, you can catch the violinist Coke Bolipata’s performances at Casa San Miguel in San Antonio, Zambales. I missed both during our Anawangin visit and I vowed to come back with my son, Aidan.

Related Post: Anawangin Cove and the Capones Island Lighthouse by Ironwulf.

anton signature

Text and Photos by Anton Diaz. Copyright 2008.

Shhh Shhh...

April 6, 2008 in Awesome Pilipinas!, iMode-For-A-Cause | Permalink

TrackBack

TrackBack URL for this entry:
http://www.typepad.com/t/trackback/183075/27820546

Listed below are links to weblogs that reference Anawangin's Mystical Beach:

Comments

Wow, Anton! Breath taking! I think this just clinched the deal for us. Would you know how we can contact the resorts along Pundaquit? Thanks!

Posted by: Christian Silva | Apr 6, 2008 6:53:07 PM

Is there a resort that isn't quite as upscale as Punta de Uian but is pretty close?

Posted by: Christian Silva | Apr 6, 2008 6:59:13 PM

Nora Resort: Call Lorna +63919 637 4917 (Most people in Manila book in this resort)

Punta de Uian: www.puntadeuian.com (I want to try this one of these days)

Boat Man: Mang Alfring +63919 649-8563 (You can just drive to Pundaquit beach and reserve with Mang Alfring, go to Anawangin and go back late afternoon. You can also ask some tips since Mang Alfring is based in Pundaquit beach)

Posted by: anton | Apr 6, 2008 7:19:24 PM

is that green stream real...

Posted by: poetryman69 | Apr 7, 2008 7:25:04 PM

yeah, the green is due to the lumot... but the water is very clean.

Posted by: anton | Apr 7, 2008 8:52:22 PM

Looks like you have a winner here bro. bakit si Ivan parang hihimatayin na sa pics? ganun ba kahirap ang trek. I've seen the pics in the ironwulf.net site... this place is really something!

Posted by: enzo | Apr 8, 2008 4:36:15 AM

Definitely a winner... yeah kamuntikan magsuka si Ivan because of the altitude change of 0 to 400+ m above sea level. buti na lang may accupuncture...

anton

Posted by: anton | Apr 8, 2008 6:40:52 AM

wow! yung samsung ba gmit mo anton? san kya pde bumili nun? hay, excited tuloy ako.. love ur shots!

Posted by: ezra | Apr 8, 2008 11:53:30 AM

anawangin is a photographer's haven. did you try climbing the mountain on the left side of the cove (facing the sea)? up there, you can get a good shot of the famous anawangin sand bar and a glimpse of the other cove.

Posted by: zherwin | Apr 8, 2008 2:29:30 PM

Anawangin I love!!! =) More pics at www.arollera.multiply.com

Posted by: Amy Leigh | Apr 9, 2008 12:25:41 AM

I so excited to get here sa 26! I want to conquer all 3 island sa zambales.:) anawangin, putipot and capones! I'll do a field report once it's done. Nice pics btw. :)

Posted by: Sid Apolinario | Apr 9, 2008 1:22:07 AM

Anawangin really is paradise. The pristine beauty leaves a person feeling paradise has been discovered. There are no amenities in the island, even toilets!
This post reveals to a wider audience one of mountaineer's well-loved secrets. I hope that for travellers visiting this place, they would follow the creed of "Leave only footprints and take only pictures."

Posted by: Whiffandasip | Apr 9, 2008 12:24:50 PM

wow anton, looks really pretty. paradise. =)

Posted by: bexie | Apr 9, 2008 2:30:44 PM

very informative!!! my friend and i are planning to go there end of the month...
salamat sa pictures, mabilis ko na macconvince friends ko na sumama:p

Posted by: Liezel | Apr 11, 2008 3:34:20 PM

can i just ask how much you paid for the guide dun sa hike. salamat po:D

Posted by: Liezel | Apr 11, 2008 4:28:13 PM

hi anton ... just wanna ask pano kung tinatawag ka ni kalikasan ... may mga comfort/shower rooms b? hehehe curious lng ...

Posted by: Me | Apr 13, 2008 10:26:15 PM

Hi anton! ive been to anawangin for almost Nth time na, pero ang masasabi ko lang ha, ikaw lang ang nagbigay ng pinaka detailed and tamang information about Anawangin. Yeah, we want to keep it a secret pero dahil maraming nagbabasa ng blog mo, ano pa ba magagawa ko! :D hehehe! Kase the last time I went there, a week before the lent season, madumi ang Anawangin because of ateneo "mountaineering" club. Anyways, lets make sure na maging clean ang Anawangin, baka lalong magtaas per overnight na doon! :D

Posted by: jade | Apr 21, 2008 3:31:29 PM

can't wait to go here... =)the pics are amazing! seems like my friend who just went there last weekend didn't exaggerate when he said it was paradise... hope to know more secret places so i can add it to my baul of lakwatsa pics... =P

Posted by: jigscents | Apr 22, 2008 12:35:02 PM

Reminder lang po. To those who will visit anawangin, please avoid swimming alone and swimming to unfamiliar areas. My friends and I just came back from anawangin last weekend and there was a guy na nalunod sa anawangin and a girl sa pundaquit. So be careful nalang po sa pag swi-swim. Malakas ang waves ng anawangin and the current. And also avoid swimming pag nakainum na. Just a reminder guys.

Posted by: bullet | Apr 23, 2008 9:35:25 PM

kuya pls visit our site... there's more to anawangin than it's beauty..
madami nalulunod sa lugar na yan at ilang buhay na ang kinuha..

http://anawangin.i.ph/blogs/anawangin/2008/04/25/renes-anawangin-experience

galing lang kame jan nung weekend.. nito lang... sobra ang nagyre samin...

Posted by: jomax | Apr 25, 2008 2:29:55 PM

http://www.anawangin.i.ph

shifting sand bottoms so be careful..malayo na mababaw pa rin.. be careful may biglang lalim dun. wear floaters kahit hassle. if you hear someone screaming for help take it seriously. grab a floatation device and scream for help too.

Posted by: reyx | Apr 25, 2008 2:34:03 PM

wow!!! this one is definitely AWESOME!!! ..i might change my planned nature trip for next month. and anawangin will be great destination...

Posted by: ken | Apr 26, 2008 8:01:56 PM

just came from there... ang ganda dun! unfortunately, it is no longer quite serene as it's been discovered by EVERYONE. ang daming tao doon. which would be okay, kaya lang many of the people who go there are so irresponsible with their trash. i was saddened by the site of potato chip bags, beer bottles, and even diapers scattered on the shore this morning when i went walking on the beach.

if people who go there - and there are quite a lot of them - keep on doing this, anawangin the pristine paradise will soon be just a memory. :(

Posted by: dr_clairebear | Apr 27, 2008 9:49:53 PM

pano pumunta dun sa lighthouse? waaah. di kami nakapunta nung asa capones kamiiiii. waah. daya. hehe. yung bangkero kasi sa kabilang laot kami binaba. rar

Posted by: jay | Apr 28, 2008 2:20:32 AM

http://xengster.multiply.com/photos/album/2/PundakitAnawanginCapones_25_to_27_AUG_2007

tagal na nung andyan kami. but we will be back. because of that lighthouse! haha. pero sayang, madumi na nga daw anawangin. when we were there, 6 groups lang kami dun. each have their own plastic bags for trash. and yeah. dami na nga nakadiskubre. may impact din yan sa kagandahan ng anawangin.

may booth na daw dun. samantalang noon ay wala. ang meron lang dun yung bahay ng caretaker at yung alaga nila. tas yung isang cr tas yung poso. sana di madumi ang anawangin pag balik namin

kung sa capones. marami talagang dumi dun. annually may mga nagcclean dun mga outdoor clubs. capones ang sumasalo sa dumi ng pundaquit.

Posted by: jay | Apr 28, 2008 2:49:30 AM

me entrance po ba sa anawangin? tnx : )

Posted by: anne | Apr 29, 2008 1:42:22 PM

napakaraming magandang puntahan dito sa pilipinas at napakasayang ibahagi satin ito ni anton. yun nga lang marami din ang hindi marunong mag-alaga ng pinupuntahan nilang lugar. sala-ula sila kumbaga. ang dating malinis, maayos na lugar... nasisira lang dahil sa pagiging makasarili ng mga taong pumupunta duon.

may basurahan naman, pwede itapon ang basura sa basurahan. alagaan natin yung mga pinupuntahan natin. baka isang araw makita na lang natin na wala na palang matinong lugar na pwedeng puntahan dahil sa basura.

ingatan natin ang mundo. isa lang ito.

Posted by: lj | Apr 29, 2008 4:36:55 PM

There are some parts of the beach where you have to pay 150./ head or 50/head. some just opt to stay outside of those areas for free...

anton

Posted by: anton | Apr 30, 2008 5:15:21 AM

....kaya nga we need to be thankful that the present philippine government are bending everything even adding enviromental caring as part of department of education studies lol....wow more awareness programs pa dapat so kung walang beaches like in this OAP site eh instead na 'illegal' plants o magnakaw o ibenta sarili nila for money ang trabaho nila eh di magtanim na lang sila dapat ng mga 'sellable flowers' o prutas o high end gulay so pricey pa naman if flowers sold are for weddings anniversaries or any grand affairs like openings of businesses sold yung flowers nyo talaga at walang bankruptcy kung kayo ang magtatanim pa tapos your own families can enjoy the freedom to use them anytime without the hardships of leaving your homes delivery na lang for your little prince-princesses at queens at homes lol.....tapos make your own gardens an open native o local 'bistro' restaurants na barbeques of all kinds at fresh fruit drinks-juices-shakes naman ang specialties nyo na may childrens playground in one corner o karaoke din under a mango tree na bahay kubo naman o tapos ho just create mini golf course dyan sa likod ng bakod nyo na may soft net coverings while swimming pool na may different tall umbrellas o trees ornaments na waterfalls ang dating but inside that same s.pool eh di may extra additional income pa kayo tapos all your pamilya can use them too eh di tipid pa kayo at pride pa ng may ari which is KAYO lol!.....sige tapos dalhin ko lahat ng magugulo kong mga kaeskwela kahit pa nag aaway away din kami lol!....pero kahit ganoon yung kultura ng pinoy eh mapagpatawad so sa gabi doon kami lahat sa karaoke bahay kubo tabi tabi na matutulog lahat lol! kahit puro sila-kami pangit at hindi na beauty at young yung dating surely young at heart pa rin kami kasi kung hindi eh aanhin naman namin yung mga pera namin if we cannot throw them sometimes just to have fun sayang naman lol!......

Posted by: gmmahoney | Apr 30, 2008 6:08:12 AM

pwede bang mag over night sa anawangin beach??
pwede mag set-up ng tent something like that..
so that we can enjoy the beach ng mas matagal, hindi lang un ilang oras.. kasi ganda e, sayang kung ilang oras lang maeenjoy, my province is zambales, and shame on me kasi ngayon ko lang nalaman about anawangin, ang alam ko lang pundaquit...

and also reminder, bata pa lang ako, talaga sinabi na sa akin na ang dagat dyan sa pundaquit iba sa karaniwan, un nga biglang lumalalim , and ang wave malakas (love it,sarap mag body surfing haha)...

Posted by: lois | May 1, 2008 1:07:33 AM

Anawangin tinatakpan ng 2 bundok, yung mataas is Mt Mabanban at yung mababa is Mt Pundakit. My first visit to Barangay Pundakit was in 1994 (host was coke bolipata). during one of our Search and Rescue exercise, na padpad kami sa anawangin. secret sana pero meron na mga tao dun. and meron nga pala american airplane shot down noong second world war pinabagsak ng jap zero. Been returning to the place ever since.

Posted by: Charles Gil | May 5, 2008 5:13:35 AM

been there last weekend.. ang ganda talaga!!!

Posted by: hawaiian sky | May 12, 2008 6:35:39 PM

been there last weekend.. ang ganda talaga!!!

Posted by: hawaiian sky | May 12, 2008 6:35:58 PM

been there last weekend.. ang ganda talaga!!!

Posted by: hawaiian sky | May 12, 2008 6:38:01 PM

been there last weekend.. ang ganda talaga!!!

Posted by: hawaiian sky | May 12, 2008 6:38:11 PM

Behind the Beauty of Anawangin
Holy week,..long weekend ng March, nagkasundong mag out-of-town ang sampung magbabarkada. Ang napiling lugar, Anawangin. Para medyo malayo naman sa polusyon ng Maynila at ma-relax naman ang mga utak mula sa araw-araw na stress ng opisina. A week before pa lang nakapagpa-reserve na kami ng tickets sa bus, seat # 1 to 10 pa nga kami,ganun ka-excited. Wednesday 12midnight ang byahe namin, mabilis at maluwang naman ang kalsada kaya alas-tres pa lang ng madaling araw ng huwebes nasa SanAntonio na ang grupo. Ang San Antonio ay isang bayan sa Zambales na jump-off para papuntang Anawangin.
Madilim pa ng mga oras na yun kaya tambay muna kami sa plaza ng San Antonio, kwentuhan at kulitan muna habang nagpapa-umaga para makabili sa palengke ng iba pang madadalang pagkain, habang ang iba'y nakikipag-negotiate na ng tricycle patungong Pundakit (shoreline para maka-arkila ng bangka patungong Anawangin. Very entertaining ang mga tricycle drivers (dahil kikita nga naman sila sa amin), halos lahat nag-aagawan para lang kontratahin sila, nakilala Ko dun si Kodz, siya yung pinili namin kasi siya yung mukhang mas informative, yung iba halatang pera lang ang habol. Ayon kay Kodz lagi siyang naghahatid dun, marami na rin daw siyang suking manilenyo at labing-isang beses na daw siyang nakapunta sa Anawangin mismo. Sa tagal ng kwentuhan namin wala siyang nababanggit na delikado o sakunang pangyayari sa lugar, pawang kagandahan lang ng lugar, binigay pa nga niya yung cell number niya para ma-text ko raw siya kung pupunta uli kami dun.

Mga 15 minutes from San Antonio to Pundakit, pagdating dun negotiate na kami ng bangka, nakilala namin si Vic, isang bangkero sa Pundakit, wala kaming ibang usapan kundi kung magkano ang kontrata sa kanya at kung kailan kami muli susunduin mula Anawangin.
Around 7am nasa Anawangin na kami, hanap agad ng magandang camp area sa gitna ng matataas na pine trees, di ko ikakaila na maganda ang lugar, tahimik at relaxing. Habang nag-aayos kami ng mga gamit at nagpi-pitch ng mga tents, lumapit ang isang ale sa amin, maganda ang ngiti at mukhang mabait, malumanay ang boses niya ng sinabi niyang siya ang caretaker ng isla, siya daw si Aling Ligaya. Umalis saglit at bumalik na may kasama pang isang babae, buhat nila ang isang maayos na papag na gawa sa kawayan, binaba nila sa gitna ng area namin at sinabing patungan daw ng mga pagkain o anumang gamit. Sabay alis, walang ibang sinabi kung may bayad man yun o wala, pero napagtanong namin sa mga katabi naming naka-camp na dun na P50 per head at per day daw.
Habang nag-aayos ang grupo may mga nagluluto na ng pancakes for breakfast, set na din ng tripod ng camera at picture taking na agad, halatang sabik ang isat-isa sa muling pagsasama ng tropa, matagal na rin kasing walang get-together dahil puro busy sa trabaho at kayod talaga para sa mga magagandang plano sa pamilya.

After breakfast excited na ang lahat lumublob sa dagat, kanya-kanyang labas na ng mga snorkel, goggles, vest at fins, makikita sa mukha ng bawat isa ang excitement na i-enjoy at i-explore ang lugar. Di alintana ng lahat ang lamig ng tubig basta sige lublob, kwentuhan, tawanan, halos wala ring pahinga ang mga digicams sa kakakuha ng pictures. Enjoy ang lahat, walang kj, lahat nakangiti, nakatawa, masayang-masaya ang tropa, ang tropa na walang ibang hangarin kundi ang i-appreciate ang ganda ng Anawangin.
Kinagabihan, set-up na ng lamp, habang nagluluto ng dinner ang ilan, nakapalibot naman ang iba sa kamustahang kwentuhan, bumangka si Mel, tropa ko since college na arkitekto na, bumanat na naman siya ng mga magic tricks niya kasama ang isa pang tropa na lagi niyang nililibang, kami naman kahit bilib sa ginagawa niya di na lang naming pinapahalata. Natatandaan ko pa nun na nagbilin ako ng pasalubong kay Mel kasi naka-line up na siya sa opisina nila na pupuntang Hawaii. Natapos ang gabing yun sa malalakas na tawanan at masasayang kwentuhan.

Kinabukasan, Biyernes Santo. Snorkling uli ang ilan sa tropa, explore uli sa islang may magagandang corals at makukulay na isda, halos di mo mamamalayan ang oras sa sobrang pagkalibang.
Pagdating ng Lunch time, sabay nagsalu-salo ang buong tropa sa pagkain, pagkatapos yung iba umidlip sa pagkapagod. Bandang hapon ng nagkayayaan yung apat pa naming kasama na mag-swimming uli, dalawa sa kanila ang naka-vest kasama si Gwen, girlfriend ni Mel. Di naming akalaing may naghihintay na sakuna para sa kanila ng mga panahon na yon. Habang nagpapahinga kami sa camp site, bandang alas-kwatro ng hapon, nagulantang ang katahimikan dahil sa pagdating ng isang kasama nila Mel galing sa dagat, tumatakbo't hinihingal habang sinasabing "nalunod si……nalunod si……"…..di pa man din siya tapos sa sinasabi niya agad naming dinampot yung natitirang vest at snorkel, dahil sa pagka-intindi naming nalulunod pa lang siya ng mga panahong yon. Hinihingal sa pagkakatakbo ng pagdating namin sa lugar, marami ng nakapalibot na tao. Pagpasok ko sa loob, nakita ko ng umiiyak si Gwen sa tabi ni Mel. Si Mel walang malay at langtang gulay habang sini-cpr ng dalawang lalaking di namin kilala, yung ibang kasama naming nangontrata na ng bangka para madala agad si Mel sa hospital.
Habang nasa bangka kahit walang malay patuloy naming kinakausap si Mel at pinipisil ang mga daliri sa kamay at paa niya. Halos paliparin ng bangkero ang bangka laban sa mga malalakas na alon ng hapon na yun. Bawat minuto parang ga-oras ang tagal ng byahe namin dahil sa layo. Tinatanong naming ang diyos kung bakit, mabait naman si Mel, mabuting anak sa pamilya niya, matulungin sa tropa, kwento pa nga ng girlfriend niya may ipon siya para sa pagpapatayo ng bahay para sa nanay niya, marami pa siyang gagawin….bakit si mel?

Pagdating ng Pundakit, ang daming tao pero kakaunti ang nagkukusang tumulong, kailangan mo pang murahin para tulungan ka sa pagbuhat. May nurse na lalaking lumapit he knows cpr daw, kaya bomba uli kami kay mel habang hinihintay yung ambulansya na pinatawag ng pulis na nakatalaga dun. Ilang minuto din bago dumating yung ambulansya. Kinailangan pa naming buhatin ang mabigat na katawan ni mel papunta sa gate ng resort para maisakay siya sa ambulansya, tantsa ko nasa 20 meters din ang layo. Dun namin na-realize na ganun kalayo ang tatahakin sa tuwing magkakaroon ng sakuna sa Anawangin.

Pagkarga kay Mel sa ambulansya, salpak agad ng driver ng oxygen kay mel, akala naming magiging ok na ang lahat, tsaka namin nalaman na ibabyahe pa sa kabilang town (San Marcelino), dahil wala raw hospital sa San Antonio,..Ang tanong, Bakit walang hospital sa San Antonio?
Ang nagpapalakas ng loob namin ay yung maayos pa ang kulay ni Mel at may pulso pa siya , alam namin na aabot siya kung madadala lang agad sa Ospital. Pero sadyang ayaw makisama ng tadhana ang tagal na naman ng byahe namin bago makarating sa Ospital. Pagdating sa San Marcelino Hospital, ilang minuto lang ng mailipat si Mel sa kama ng ospital, dun na sinabi ng duktor na din na niya kinaya…wala na si Mel..Ganun kabilis ang pangyayari..Di man katanggap-tanggap.

Pagsunod ng ibang kasama namin sa San Marcelino Hospital, dun namin sila nakausap tungkol sa pangyayari. Ayon kay German, (isa sa apat na magkakasama), tahimik at mababaw ang tubig, umabot man ng ilang metro mula sa pampang ang babaw pa rin daw.. Nung nagsi-swimming sila, medyo may distansiya si Mel sa tatlong kasama, nagulat na lang sila ng biglang nagpupumiglas at sumisigaw si Mel na para bang may puwersang humihila sa kanya na sadyang di niya makayanang labanan. Magaling lumangoy si Mel, at lalong hindi siya lasing, wala sa sampung magkakasama ang nakainom, kaya nagtataka sila kung bakit di niya magawang makalangoy. Sumaklolo si German pero paglapit niya kay Mel di niya akalaing ganun kalakas ang pwersa ng current sa ilalim ,gayung tahimik naman ang tubig ng lumusong sila. Parang may halimaw sa ilalim na gutom sa pagkuha ng buhay ng tao.,..di kinaya ni German kaya pinilit nilang makaahon agad para makahingi ng tulong. May sumaklolo pero di rin nagtagumpay na masagip si Mel, nung may pangalawang sumaklolo tsaka lang daw nakuha si Mel na wala ng malay. Ganun daw ang pangyayari. Paano pala kung walang kusang tumulong?..malamang pati katawan ng biktima ay din a makuha.

Walang "Danger" signs sa paligid,...wala ring Lifeguard,..wala ring salbabida man lang na pwede mong ibato sa nalulunod. Para saan yung sinisingil ng caretaker ng isla?…ano lang ba yung maglagay man lang sana ng signs para aware ang mga tao na ganun pala ka-delikado sa lugar nila. Hindi kapakanan ng mga campers ang priority ng caretaker. Lahat ng ganda ng Anawangin ay nabura dahil sa pangyayaring yon, wala ka ng proteksiyon sa isla ang layo pa ng hospital na pagdadalhan sayo kung may sakuna.
Sabi pa ng isang nurse sa hospital na nakausap namin, di lang minsan may ganung pangyayari, dati daw may pamilya pang nalunod, meron din daw isang case na swimmer pa yung nalunod, Puro dayo daw yung mga nagbubuwis ng buhay, halos taun-taon daw. Bakit di man lang nababalita?..maging sa internet walang ibang balita kundi kagandahan ng lugar.. Kaya pala tahimik lang ang mga locals, mga tricycle drivers at mga bangkero dun, kasi pag kinuwento nga naman nila masisira ang hanapbuhay nila. Hanapbuhay nilang pagsasakripisyo ng buhay ng ibang tao.

Kung mahal mo ang kaibigan mo o pamilya mo, huwag mong ilapit sa mapanuksong ganda ng Anawangin, marami pang ibang magandang lugar. Gawin nating si Mel na ang huling biktima, at sigurado akong ikatutuwa ni Mel na makatulong tayo sa ibang tao na malayo sa sakuna. "Don't be a victim behind the beauty of Anawangin!!"

At para sa'yo Mel, ang pagdarasal namin para sa Mapayapang Paglalakbay. Habang-buhay kang nasa puso namin. May you Rest in Peace.

*********************************************************************************************

Sa pangyayaring naganap ng araw na iyon, maisip sana ng mga taong nakapaligid sa Anawangin na hindi lang pera ang importante sa buhay ng tao, hindi lamang ang kikitain nila ang una nilang isipin at sa bawat sentimong mahahawakan nila galing sa mga dayuhan sa kanilang lugar ay may kapalit ding pwedeng mangyari sa mga mahal nila sa buhay. Huwag nyong hintaying balikan kayo ng tadhana at gantihan kayo ng kalikasan, huwag nyong hintaying singilin din kayo kapalit ng mga buhay na nawala dahilan sa inyong kapabayaan. Napakasakit mawalan ng mahal sa buhay, at sana ang buhay na ibinuwis ni Mel ang maging paraan upang mabuksan ang mga mata ng sambayanan na hindi nakikita sa ganda ng lugar ang kaligtasan ng bawat isa. Maganda mang tignan ang lugar ng Anawangin, pero may multong nakatago sa gandang nakikita natin. Huwag na po nating pabayaang may madagdag pa sa mga buhay na nawala sa lugar na iyan, huwag nyo pong isapalaran ang inyong mga buhay! Magandang pakikisama ng mga nagpapatakbo at nangangalaga ng Anawangin lalo na ni Aling Ligaya hindi po matutumbasan ng buhay na lalamunin pa ng isla ng Anawangin!!!!!

Mel, maraming salamat sa iyong kabaitan hindi mo pa man oras ngunit kailangan naming tanggapin ang katotohanang binawi ka na ng Maykapal. Marami ka ng taong natulungan, marami ka ng mapasayang tao, mahirap man sa amin pero kailangan mo ng tumuloy sa iyong pupuntahan. Alam kong nasa tabi ka ng Diyos na Maykapal, at alam kong magiging masaya ka dyan. Huwag mo na kaming alalahanin dahil binigyan mo na kami ng mga alaalang hindi namin malilimutan, napakabait mong kapatid, tito at lalong lalo na bilang anak sa mga magulang natin. Humayo ka na at matahimik sa kandungan ng Panginoong Diyos. Maraming maraming salamat kapatid ko!!!! Mahal na mahal ka namin!!!!

MICHAELA MAXINO HERNAEZ
Sister of Melvin









---------- Forwarded message ----------
From:
Date: 2008/5/12
Subject: Never go to Anawangin Beach (with pics)

Mga Friends na mahilig mag out of town,

Please never go to Anawangin Beach in Zambales... This is a true story. Nangyari lang siya last Holy Week.

__________________________________________________________________________________________________

Behind the Beauty of Anawangin
Holy week,..long weekend ng March, nagkasundong mag out-of-town ang sampung magbabarkada. Ang napiling lugar, Anawangin. Para medyo malayo naman sa polusyon ng Maynila at ma-relax naman ang mga utak mula sa araw-araw na stress ng opisina. A week before pa lang nakapagpa-reserve na kami ng tickets sa bus, seat # 1 to 10 pa nga kami,ganun ka-excited. Wednesday 12midnight ang byahe namin, mabilis at maluwang naman ang kalsada kaya alas-tres pa lang ng madaling araw ng huwebes nasa SanAntonio na ang grupo. Ang San Antonio ay isang bayan sa Zambales na jump-off para papuntang Anawangin.
Madilim pa ng mga oras na yun kaya tambay muna kami sa plaza ng San Antonio, kwentuhan at kulitan muna habang nagpapa-umaga para makabili sa palengke ng iba pang madadalang pagkain, habang ang iba'y nakikipag-negotiate na ng tricycle patungong Pundakit (shoreline para maka-arkila ng bangka patungong Anawangin. Very entertaining ang mga tricycle drivers (dahil kikita nga naman sila sa amin), halos lahat nag-aagawan para lang kontratahin sila, nakilala Ko dun si Kodz, siya yung pinili namin kasi siya yung mukhang mas informative, yung iba halatang pera lang ang habol. Ayon kay Kodz lagi siyang naghahatid dun, marami na rin daw siyang suking manilenyo at labing-isang beses na daw siyang nakapunta sa Anawangin mismo. Sa tagal ng kwentuhan namin wala siyang nababanggit na delikado o sakunang pangyayari sa lugar, pawang kagandahan lang ng lugar, binigay pa nga niya yung cell number niya para ma-text ko raw siya kung pupunta uli kami dun.

Mga 15 minutes from San Antonio to Pundakit, pagdating dun negotiate na kami ng bangka, nakilala namin si Vic, isang bangkero sa Pundakit, wala kaming ibang usapan kundi kung magkano ang kontrata sa kanya at kung kailan kami muli susunduin mula Anawangin.
Around 7am nasa Anawangin na kami, hanap agad ng magandang camp area sa gitna ng matataas na pine trees, di ko ikakaila na maganda ang lugar, tahimik at relaxing. Habang nag-aayos kami ng mga gamit at nagpi-pitch ng mga tents, lumapit ang isang ale sa amin, maganda ang ngiti at mukhang mabait, malumanay ang boses niya ng sinabi niyang siya ang caretaker ng isla, siya daw si Aling Ligaya. Umalis saglit at bumalik na may kasama pang isang babae, buhat nila ang isang maayos na papag na gawa sa kawayan, binaba nila sa gitna ng area namin at sinabing patungan daw ng mga pagkain o anumang gamit. Sabay alis, walang ibang sinabi kung may bayad man yun o wala, pero napagtanong namin sa mga katabi naming naka-camp na dun na P50 per head at per day daw.
Habang nag-aayos ang grupo may mga nagluluto na ng pancakes for breakfast, set na din ng tripod ng camera at picture taking na agad, halatang sabik ang isat-isa sa muling pagsasama ng tropa, matagal na rin kasing walang get-together dahil puro busy sa trabaho at kayod talaga para sa mga magagandang plano sa pamilya.

After breakfast excited na ang lahat lumublob sa dagat, kanya-kanyang labas na ng mga snorkel, goggles, vest at fins, makikita sa mukha ng bawat isa ang excitement na i-enjoy at i-explore ang lugar. Di alintana ng lahat ang lamig ng tubig basta sige lublob, kwentuhan, tawanan, halos wala ring pahinga ang mga digicams sa kakakuha ng pictures. Enjoy ang lahat, walang kj, lahat nakangiti, nakatawa, masayang-masaya ang tropa, ang tropa na walang ibang hangarin kundi ang i-appreciate ang ganda ng Anawangin.
Kinagabihan, set-up na ng lamp, habang nagluluto ng dinner ang ilan, nakapalibot naman ang iba sa kamustahang kwentuhan, bumangka si Mel, tropa ko since college na arkitekto na, bumanat na naman siya ng mga magic tricks niya kasama ang isa pang tropa na lagi niyang nililibang, kami naman kahit bilib sa ginagawa niya di na lang naming pinapahalata. Natatandaan ko pa nun na nagbilin ako ng pasalubong kay Mel kasi naka-line up na siya sa opisina nila na pupuntang Hawaii. Natapos ang gabing yun sa malalakas na tawanan at masasayang kwentuhan.

Kinabukasan, Biyernes Santo. Snorkling uli ang ilan sa tropa, explore uli sa islang may magagandang corals at makukulay na isda, halos di mo mamamalayan ang oras sa sobrang pagkalibang.
Pagdating ng Lunch time, sabay nagsalu-salo ang buong tropa sa pagkain, pagkatapos yung iba umidlip sa pagkapagod. Bandang hapon ng nagkayayaan yung apat pa naming kasama na mag-swimming uli, dalawa sa kanila ang naka-vest kasama si Gwen, girlfriend ni Mel. Di naming akalaing may naghihintay na sakuna para sa kanila ng mga panahon na yon. Habang nagpapahinga kami sa camp site, bandang alas-kwatro ng hapon, nagulantang ang katahimikan dahil sa pagdating ng isang kasama nila Mel galing sa dagat, tumatakbo't hinihingal habang sinasabing "nalunod si……nalunod si……"…..di pa man din siya tapos sa sinasabi niya agad naming dinampot yung natitirang vest at snorkel, dahil sa pagka-intindi naming nalulunod pa lang siya ng mga panahong yon. Hinihingal sa pagkakatakbo ng pagdating namin sa lugar, marami ng nakapalibot na tao. Pagpasok ko sa loob, nakita ko ng umiiyak si Gwen sa tabi ni Mel. Si Mel walang malay at langtang gulay habang sini-cpr ng dalawang lalaking di namin kilala, yung ibang kasama naming nangontrata na ng bangka para madala agad si Mel sa hospital.
Habang nasa bangka kahit walang malay patuloy naming kinakausap si Mel at pinipisil ang mga daliri sa kamay at paa niya. Halos paliparin ng bangkero ang bangka laban sa mga malalakas na alon ng hapon na yun. Bawat minuto parang ga-oras ang tagal ng byahe namin dahil sa layo. Tinatanong naming ang diyos kung bakit, mabait naman si Mel, mabuting anak sa pamilya niya, matulungin sa tropa, kwento pa nga ng girlfriend niya may ipon siya para sa pagpapatayo ng bahay para sa nanay niya, marami pa siyang gagawin….bakit si mel?

Pagdating ng Pundakit, ang daming tao pero kakaunti ang nagkukusang tumulong, kailangan mo pang murahin para tulungan ka sa pagbuhat. May nurse na lalaking lumapit he knows cpr daw, kaya bomba uli kami kay mel habang hinihintay yung ambulansya na pinatawag ng pulis na nakatalaga dun. Ilang minuto din bago dumating yung ambulansya. Kinailangan pa naming buhatin ang mabigat na katawan ni mel papunta sa gate ng resort para maisakay siya sa ambulansya, tantsa ko nasa 20 meters din ang layo. Dun namin na-realize na ganun kalayo ang tatahakin sa tuwing magkakaroon ng sakuna sa Anawangin.

Pagkarga kay Mel sa ambulansya, salpak agad ng driver ng oxygen kay mel, akala naming magiging ok na ang lahat, tsaka namin nalaman na ibabyahe pa sa kabilang town (San Marcelino), dahil wala raw hospital sa San Antonio,..Ang tanong, Bakit walang hospital sa San Antonio?
Ang nagpapalakas ng loob namin ay yung maayos pa ang kulay ni Mel at may pulso pa siya , alam namin na aabot siya kung madadala lang agad sa Ospital. Pero sadyang ayaw makisama ng tadhana ang tagal na naman ng byahe namin bago makarating sa Ospital. Pagdating sa San Marcelino Hospital, ilang minuto lang ng mailipat si Mel sa kama ng ospital, dun na sinabi ng duktor na din na niya kinaya…wala na si Mel..Ganun kabilis ang pangyayari..Di man katanggap-tanggap.

Pagsunod ng ibang kasama namin sa San Marcelino Hospital, dun namin sila nakausap tungkol sa pangyayari. Ayon kay German, (isa sa apat na magkakasama), tahimik at mababaw ang tubig, umabot man ng ilang metro mula sa pampang ang babaw pa rin daw.. Nung nagsi-swimming sila, medyo may distansiya si Mel sa tatlong kasama, nagulat na lang sila ng biglang nagpupumiglas at sumisigaw si Mel na para bang may puwersang humihila sa kanya na sadyang di niya makayanang labanan. Magaling lumangoy si Mel, at lalong hindi siya lasing, wala sa sampung magkakasama ang nakainom, kaya nagtataka sila kung bakit di niya magawang makalangoy. Sumaklolo si German pero paglapit niya kay Mel di niya akalaing ganun kalakas ang pwersa ng current sa ilalim ,gayung tahimik naman ang tubig ng lumusong sila. Parang may halimaw sa ilalim na gutom sa pagkuha ng buhay ng tao.,..di kinaya ni German kaya pinilit nilang makaahon agad para makahingi ng tulong. May sumaklolo pero di rin nagtagumpay na masagip si Mel, nung may pangalawang sumaklolo tsaka lang daw nakuha si Mel na wala ng malay. Ganun daw ang pangyayari. Paano pala kung walang kusang tumulong?..malamang pati katawan ng biktima ay din a makuha.

Walang "Danger" signs sa paligid,...wala ring Lifeguard,..wala ring salbabida man lang na pwede mong ibato sa nalulunod. Para saan yung sinisingil ng caretaker ng isla?…ano lang ba yung maglagay man lang sana ng signs para aware ang mga tao na ganun pala ka-delikado sa lugar nila. Hindi kapakanan ng mga campers ang priority ng caretaker. Lahat ng ganda ng Anawangin ay nabura dahil sa pangyayaring yon, wala ka ng proteksiyon sa isla ang layo pa ng hospital na pagdadalhan sayo kung may sakuna.
Sabi pa ng isang nurse sa hospital na nakausap namin, di lang minsan may ganung pangyayari, dati daw may pamilya pang nalunod, meron din daw isang case na swimmer pa yung nalunod, Puro dayo daw yung mga nagbubuwis ng buhay, halos taun-taon daw. Bakit di man lang nababalita?..maging sa internet walang ibang balita kundi kagandahan ng lugar.. Kaya pala tahimik lang ang mga locals, mga tricycle drivers at mga bangkero dun, kasi pag kinuwento nga naman nila masisira ang hanapbuhay nila. Hanapbuhay nilang pagsasakripisyo ng buhay ng ibang tao.

Kung mahal mo ang kaibigan mo o pamilya mo, huwag mong ilapit sa mapanuksong ganda ng Anawangin, marami pang ibang magandang lugar. Gawin nating si Mel na ang huling biktima, at sigurado akong ikatutuwa ni Mel na makatulong tayo sa ibang tao na malayo sa sakuna. "Don't be a victim behind the beauty of Anawangin!!"

At para sa'yo Mel, ang pagdarasal namin para sa Mapayapang Paglalakbay. Habang-buhay kang nasa puso namin. May you Rest in Peace.





Posted by: brent fontrilla | May 16, 2008 8:54:01 AM

sad but true!

Posted by: brent fontrilla | May 16, 2008 8:56:18 AM

Post a comment